Zbigniew Józef Burzyński
urodził się 31.03.1902r. w Żółkwi. - zm.
30.12.1971 r w Warszawie


Kpt. Zbigniew Burzyński (1938)

W 1920 r. wstąpił w szeregi WP. Początkowo służył w jednostkach artylerii. Od 01.05.1921 r. związał się z lotnictwem balonowym. Po zakończeniu szkolenia  „Oficerskiej Szkole Aeronautycznej” w Toruniu, został przydzielony do V Baonu Aeronautycznego w podwarszawskim Legionowie. Po reorganizacji, od 1929 r. służył w 2 Batalionie Balonowym. Z garnizonem i miastem był związany aż do wybuchu II wojny światowej.


Por. Burzyński i kpt. Hynek  (1938)

Dwukrotnie zdobywał puchar Gordon- Benetta: w 1933r. w Chicago z Franciszkiem Hynkiem na balonie „Kościuszko”, i w 1935r. w Warszawie z J. Wysockim, po przelocie balonem "Polonia". Po tym zwycięstwie Aeroklub Rzeczpospolitej Polskiej zdobył puchar na własność. 11.11.1933 r. por. Burzyński został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.



W Dwa lata później otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Był posiadaczem trzech rekordów balonowych: w 1935r. - odległość 1650 km, długotrwałość lotu 57 godz. 54 min., a w roku 1936 wysokość lotu: 10 853 m. Ten ostatni rekord uzyskany na balonie "Warszawa 2" dotychczas nie został pobity.

Przygotowania do lotu balonu „Gwiazda Polski” (1938)

Po walkach w okolicach Warszawy we wrześniu 1939 r. kpt. Burzyński został wzięty do niewoli. Okres II wojny światowej spędził jako jeniec w niemieckim oflagu. Po wojnie wrócił do Warszawy, gdzie pracował w katedrze budowy lotnisk Politechniki Warszawskiej.


Zbigniew Burzyński z przyrodnią siostrą Marią (1957)



W 1957 r. wydał – wspólnie z Fr. Janikiem i M. Pietraszakiem - książkę poświęconą konstrukcjom balonowym. W roku 1960 odbył swój setny lot balonem na balonie „Warszawa”.


Setny lot balonem (1960)

Jego pierwsza żona, Maria Burzyńska, 19 maja 1944r. została aresztowana wraz z 16-letnim synem Markiem (pseudonim: Cygan) z Szarych Szeregów. Uprzednio aresztowano mieszkającego u niej pilota kpt. WP i towarzysza balonowych eskapad męża, Franciszka Hynka. Uwięziona na Pawiaku w czerwcu 1944r. została rozstrzelana wraz z synem w ruinach getta.

Drugą żoną Zbigniewa Burzyńskiego była Antonina, zmarła w 1986r.

Zmarł w Warszawie 30.12.1971 r. na raka płuc, w wieku 69 lat. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym (d. Wojskowym) na warszawskich Powązkach. Jego imieniem nazwano ulicę w Warszawie (Gocław).


Ulica Zbigniewa Burzyńskiego na warszawskim Gocławiu

 


Pożegnalny artykuł w dzienniku SZTANDAR MŁODYCH (04.01.1972)

 

 

Zdjęcia z dzieciństwa


Zbigniew Burzyński (1908)


Zbyszek Burzynski w Krynicy (1910)


Zbigniew Burzyński (ok. 1914)

 

Źródła:

1.      Jacek Szczepański; Wojska balonowe. Legionowo 1897-1939. Pruszków 2004

2.      Zbigniew Burzyński; Balonem przez kontynenty. Warszawa 1956

3.      Encyklopedia Warszawy. Warszawa 1994

4.      Słownik uczestniczek walk o niepodległość Polski 1939-1945. Warszawa 1988  

5.   Archiwum rodzinne (w posiadaniu J.B.)